De aardbeving en tsunami Sulawesi

In een keer weggevaagd, eerst een aardbeving en toen de tsunami. Het winkelwarenhuis de Ramayana in Palu ligt in puin. De nieuws opnames liegen er niet om. Huizen en gebouwen onder gelopen en verwoest. Lichamen van verdronken mensen spoelen aan op het strand. Via whatsapp hoor ik dat mijn familie elders waren toen de aardbeving en tsunami toe sloegen. Elly en haar man waren nog wel op Sulawesi achter gebleven. We weten nog even niets…

Indrukwekkend Jezusbeeld

De Ramayana lijkt veel op dat van Manado. Mijn familie woont in Manado (een deel daarvan). Als klein kind heb ik mijn ogen uitgekeken toen ik het grote Jezus beeld zag. Met gespreide armen zegent hij zijn volgelingen, waakt hij over ons, legt Tineke uit mijn andere nichtje. Ik vond het een imposant beeld, Jezus bovenop een heuvel met uitgestrekte armen, net als mijn oom de dominee, die een gebed afsloot met een zegening. “Amiiiiin” zong ik dan overdreven luid mee. Dan moesten mijn zus en ik stiekem lachen omdat we dat op een gekke manier zeiden.  Maar deze zegening-pose van het Jezusbeeld was niet zo gek, maar erg indrukwekkend. Op een of andere reden werd ik altijd stil, het verhaal dat hij zichzelf als martelaar opgeofferd heeft, daar word ik altijd een beetje stil van.

Ramayana Manado

De Ramayana in Manado, waar we regelmatig kwamen, kan ik me nog goed herinneren. De geur van vis, gebakken rijst en loempia’s, de warm vochtige condens op je blote benen als we, mijn neef, zus, Tinneke, Elly en Danny ’s avonds de stad in liepen. Het grote beeld met de militairen, waar je met de scooter om heen kon rijden, de kraampjes aan de zijkant van de weg met lekker eten. Wat rook het eten daar lekker! Iedere keer weer als we er langs liepen of renden kreeg ik er zo vreselijke trek van. Maar ja, ik kon het niet eten omdat ik een zwakke maag heb. De eerste twee weken had ik altijd voedselvergiftiging.

Mijn eerste echte schoenen

Daarnaast had je in de Ramayana heel veel schoenen. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik daar als 11 jarige mijn eerste echte sportschoenen kocht (naast de Adidas slippers maar die vond ik niet zo leuk). Wat was ik trots! En rennen over de boulevard ermee. Dan een paar keer struikelen want de schoenen waren een beetje te groot “voor op de groei” gekocht. Nou, veel groter zou ik niet meer worden, maar dat wisten we toen nog niet.

Mooie herinnering

Mijn nicht Elly was veel sneller dan ik op haar open sandaaltjes. Ze had ons een paar keer opgevangen toen we van de boulevard afgeklommen waren en over de keien en rotsen liepen. Het was levensgevaarlijk. De golven sloegen tegen de dijken en de stroming was sterk. Wat niet zo gek was, het was er diep en het is de zee. Een harde golf die je uit balans kon brengen en je kon met je hoofd te pletter slaan tegen de kade. Maar daar stonden wij dan onbevreesd en vol bewondering naar de zonsondergang te kijken. Elly en Tinneke wisten ons, mijn zus en ik, vast te pakken toen we met onze gympen af en toe uitgleden. Die prachtige zonsondergang aan het water zal ik niet meer vergeten.

Schietgebedje

Nu denk ik aan datzelfde water dat met overweldigend grof geweld de gebouwen en panden af heeft gebroken. De tsunami vernietigd alles op haar weg. Overal modder, zand, water en puin. Mensen en dieren die vechten voor hun leven. Het dodental loopt steeds meer op. Ik wacht geduldig tot ik wat hoor via whatsapp of via instagram, van wie dan ook.  Snel een schietgebedje en maar hopen dat de mensen daar de tsunami overleefd hebben. Misschien helpt de zegen van Jezus deze keer. We blijven hopen.

1 Oktober
Laatste Update, Elly, haar man en de kinderen zijn veilig!!!!!

Advertenties

Posted by

Het leven zit vol uitdagingen en je angsten overwinnen, het leven is één groot avontuur! Op Suzanna’s World vertel ik over hoe ik dat doe, ik neem je mee in mijn avontuur. Welkom in mijn wereld, welkom op Suzanna’s World!