De poepende olifant en horrorverhalen

Als klein meisje vond ik het altijd leuk om verhaaltjes te vertellen. Mijn juffen motiveerden mij om mijn verhaaltjes op te schrijven en ze te vertellen. Ik mocht dan voor de klas staan en mijn verhaaltje voorlezen. Dan deed ik er ook een voorstelling bij want ik vond het leuk om stemmetjes na te doen. Soms hinkte ik op één been en dan stampte ik met het andere been – want dat deed de olifant. En de klas moest altijd erg lachen wanneer ik mijn verhaaltjes over drollen en olifantenstront oplas.

Blies het verhaaltje uit

Mijn verhaaltjes gingen altijd over een poepende olifant die het verhaal uitblies, ik wist nooit een origineel eind te verzinnen. Maar ik wist de meeste kinderen aan het huilen te maken omdat ze zo hard ervan moesten lachen. Ik was me er toen niet van bewust wat propaganda betekende maar ik was er behoorlijk goed in geworden.

En toen

Met een grote dosis humor wist ik een wijze levensles over te laten komen. Poets je tanden voor het slapen gaan, eet niet te veel snoep en wees lief voor elkaar, pest elkaar niet want anders poept de olifant op je hoofd..en toen.. en toen… einde… verhaaltje uit!

Onzichtbaar

Waar de olifant vandaan kwam wist niemand. Ik zelf ook niet maar dat maakte niemand wat uit. Niemand wist hoe deze olifant eruit zag, voor mij was hij roze voor een ander was hij paars. Dat mocht allemaal want ik had nooit verteld hoe de olifant er uit zag. Dat was niet belangrijk voor het verhaal.

Het verhaal ging altijd over; wees lief voor je klasgenootjes, luister naar je ouders en als je een braaf kindje was dan zou de olifant je niet wegblazen. De olifant hield alleen van oprechte, lieve, sociale kinderen.

Niet stoer

Na verloop van tijd, ben ik met mijn voorstellingen gestopt. Want mijn klasgenootjes vonden mij niet “stoer”. Ik besloot op een dag het nog één keer te proberen, gewoon om te kijken of ik de kinderen kon boeien. Mijn publiek was veranderd, iedereen was uitgekeken op de fantasie olifant en de kinderen hadden een korte spanningsboog. De olifant die poepte was niet stoer. Om hun aandacht vast te houden, moest het echt spannend zijn.

Leren schrijven

Ik ben een groot fan van griezelverhalen. Jarenlang ging ik elk weekend naar de bibliotheek om horrorverhalen te lezen die ik niet mocht lenen omdat ik te jong was.
Er waren gepensioneerde schrijvers die rustig in de bibliotheekkantine een kopje koffie dronken en een krantje lazen. Ik was behoorlijk assertief en ik vroeg aan de mensen aan tafel of ze schrijfervaring hadden.
Zo kwam ik er al snel achter dat Haarlem een hoop excellente schrijvers had, ook die niet gepubliceerd hadden.

Enge verhalen

Bewapend met mijn schriftjes onder mijn arm, schoof ik bij mensen aan tafel. Een paar schrijvers hadden tijd om mij het een en ander over schrijven uit te leggen. Deze kennis besloot ik te testen.

Ik kon ook niet weten dat ik een paar kinderen nachtmerries zou bezorgen. Ze waren misschien een beetje te eng voor eersteklassers want dit waren de aziatische folkore verhalen die ik goed kende.

Mijn klasgenootjes luisterden gefascineerd naar mijn enge verhalen en natuurlijk ontbrak het niet aan een show met stemmetjes en geluiden.

Olifant weggelopen

Mijn juf was wel een beetje teleurgesteld, de olifant met de wijze lessen was het verhaaltje uitgelopen en had plaatsgemaakt voor boomgeesten, monster in de kast, de zandman onder je bed en de kwaadaardige tandenfee, goena goena en meer.

Dit waren de mythen en sagen, waar ik zelf mee opgegroeid was. Deze verhalen zaten vol wijze lessen, helaas moest ik er mee stoppen. Een paar kinderen waren erg bang geworden dat ze er niet van konden slapen.

Arme bedplasser

Een ander jongetje, op wie ik stiekem verliefd was, had weer in zijn bed geplast. Mijn spookverhalen hadden hem zo bang gemaakt, dat hij ’s avonds niet meer uit bed durfde om naar de w.c. te gaan. Dat vond ik zo zielig! Mijn verhalen waren blijkbaar erg eng.

Avontuurlijke sprookjes

Toen besloot ik andere verhaaltjes te vertellen, over de avonturen van twee normale kinderen. De sprookjes waren detectives met een grote lading fantasie.

Kinderen die vlogen naar warme oorden, spannende avonturen over geheime schatkaarten, pratende dieren, diamanten en schatten in grotten.

Boomhutten bouwen

Deze verhalen verzon ik zelf tijdens het bouwen van boomhutten wanneer we buiten speelden. Ik had zo veel sprookjes dat ik van mijn juffen en meesters extra schriftjes mee kreeg om ze op te schrijven.

En ik bleef schrijven, ook toen er geen tijd meer was om de verhalen voor te lezen. Gelukkig is dat niet veranderd, want ik bleef en blijf schrijven. Met of zonder paars, roze, blauw, groen of regenboog olifant.

En toen blies de olifant het verhaaltje uit! 

Liefs Suzanna

Advertenties

Dit vind je misschien ook leuk...