Duiven op de Dam Amsterdam

Aan de Amsterdamse Grachten
heb ik heel m’n hart voor altijd verpand
Amsterdam vult mijn gedachten
als de mooiste stad in ons land
Al die Amsterdamse mensen
al die lichtjes ’s avonds laat op ’t plein
niemand kan zich beter wensen
dan een Amsterdammer te zijn

Wim sonneveld – Aan de Amsterdamse grachten

Dag lieve mensen!

Toen ik voor het eerst met mijn ouders naar Amsterdam ging, keek ik mijn ogen uit. Ik was toen een jaar of 5 en we gingen naar de dam. Vroeger, nu inmiddels kan dat al heel lang niet meer, liepen er vrouwtjes rond met duivenvoer.

Vliegende ratten van de straten van Amsterdam

Dan kochten mijn ouders voer en dan mochten mijn zus en ik duiven voeren. Mijn kleine zusje heeft dat later ook nog mee mogen maken. Dan hield ik mijn vuistje met zaadjes op en dan schudde ik die als een rammelaar naar de duiven. “Vogeltjes, vogeltjes, kijk dan! Ik heb voer voor jullie!” En dan daalde een groep met duiven en spreeuwen op me neer om vervolgens het voer uit mijn opengesperde handpalmen op te pikken. Ik zag het mijn zus doen en het effect, bedolven worden door de duiven en spreeuwen, vond ik wel heel erg spannend.

Duivenvoeren in Amsterdam

Op de grond gooien

Mijn moeder werd dan helemaal hysterisch en zei dat we het voer op de Dam moesten gooien omdat de vogels smerig waren.”BAH, smerige beesten, die duiven!” Want de duiven zaten op mijn hoofd, schouders en armen. “SUZANNA! Ik zei toch dat ze vies zijn! Gooi het voer op de grond!” En dan sprak ze mijn naam uit alsof het een scheldwoord was.
Dat vond ik als klein meisje altijd heel grappig als ze dat deed (ja heel vervelend was dat voor mijn moeder). En toch deed ik het iedere keer weer. Iedere keer weer bedolven worden door die vieze duiven.  IK VOND HET PRACHTIG. Het gekoer en het “getortel” van die beestjes, ik was stiekem toch verliefd op de “vliegende ratten van de straat”.

Jeugdsentiment

Ik heb veel lol gehad op de Dam, lekker irritant doen bij de mimespelers. Gekke bekken trekken, op één been hinken, met de duivenvoerzak over je hoofd langs rennen en een paar duiven achter je aan. En 1 keer had ik als klein meisje het witgeschilderde danseresje gekieteld. EN JA, ZE MOEST LACHEN. Dat kan je als 5 jarige wel doen, Don’t try it at home of als je wat ouder bent! Uiteraard konden wij de mandjes met het kleingeld van mijn vader vullen, dat was wel zo eerlijk. Ik heb leuke jeugdherinneringen op de Dam en ik ben opgegroeid in een huishouden waar onder andere naar Wim Sonneveld, Toon Hermans, Wim Kan werd geluisterd en gekeken. Vooral het liedje van Wim Sonneveld over Amsterdam wekt jeugdherinneringen bij me op. Dat vond ik toen leuk en ik vind het nog steeds heel leuk!

 

Follow Suzanna’s world on WordPress.com

 

Advertenties