Een nieuwe vriend voor het leven

“Er was eens… er was eeeeens, een een..” Ze haalde diep adem, gooide haar hoofd achterover en klapte met haar rug hard tegen de fluwelen rugleuning van de fauteuil. Ze grinnikte naar Timo die tegen over haar zat. Timo schudde met zijn hoofd en gebaarde dat ze moest gaan zitten. Haar moeder keek haar geïrriteerd aan. “Emmelie! Niet springen op de stoelen, zo gaat de stoel van oma stuk”.

Emmelie liet zich van de fauteuil glijden en bonsde op de vloer neer. “Noouuu, mamma ik was een verhaal aan het vertellen!” riep ze naar haar moeder. Die gehaast naar de keukentafel liep. “Lieverd, mama heeft nu even geen tijd, ik moet nog even werken”. Ze nam plaats aan de keukentafel waar haar laptop stond en begon hevig te typen.

Emmelie hield haar adem in, toen ze naar de laptop keek. Die had ze een jaar geleden een keer gebroken. Ze kon het zich nog goed herinneren. Op het moment dat het gebeurde, leek het net of alles in slowmotion voor haar afspeelde.

Ze schopte haar bal en deze stuiterde de verkeerde kant op. Verbaast keek ze naar de bal die vervolgens als een balletje in een flipperkast overal tegen aanstuiterde om vervolgens de laptop van tafel te lanceren en deze met een harde KNATCH met de binnenkant van de laptop op de betegelde keukenvloer in tweeën brak. Precies op de scharnieren.

De klep met het scherm knalde tegen de keukenkast en het toetsenbord schraapte met een hoge snelheid over de vloertegels de gang in, buitelend over de hobbel van het vloerkleed in de hal om vervolgens met een harde klap tegen de garderobekast in de hal tot stilstand te komen.

Haar moeder zat verstijft aan de keukentafel en het duurde even voordat ze realiseerde dat haar laptop nu drie meter verderop op de grond in tweeën gebroken was. Haar ogen werden groot en waterig maar ze gaf geen kik. Er volgde toen een paar dagen gespannen stilte, haar moeder had twee dagen niets meer gezegd. Emmelie vond het erg dat ze haar moeder verdrietig had gemaakt. Maar het allerergste vond ze dat haar moeder niks meer zei. Want naar bed gaan zonder een verhaaltje, daar kon ze niet zo goed van slapen. En ze had al zo’n moeite met slapen. Zodra het licht uitging, verschenen er vreemde schaduwen en figuren in haar kamer.

De eerste dag van haar straf was de eerste avond dat ze Timo zag. Het duurde even voordat haar ogen gewend waren aan de duisternis in haar kamer. Maar toen ze zijn omtrekken zag tussen haar boekenkast en haar bureau in, knipperde ze een paar keer met haar ogen. Haar hart bonsde in haar keel. In paniek knipte ze haar winnie the pooh lampje op haar nachtkastje aan.

En toen ze nog een keer goed keek, zag ze een vriendelijk jongetje van haar leeftijd in haar kamer staan. Hij keek haar nieuwsgierig aan, hij stond half in de muur. “Hoi,” fluisterde ze. Timo glimlachte. “Kun je mij zien?” hoorde ze. Het was een vriendelijke en vertrouwde stem in haar hoofd. Emmelie knikte en ging rechtop in bed zitten. “Tuurlijk”, gniffelde ze. “Ik ben Timo’, zei Timo en hij kwam dichterbij. Emmelie keek hem nieuwsgierig aan. “Ik ben Emmelie”, zei ze. “Ja, dat weet ik”, grinnikte hij.

Emmelie glimlachte en kroop dichterbij. “Ben jij doorzichtig?” vroeg ze. Timo knikte “Ja en ik kan overal doorheen lopen zonder dat iemand me ziet”, hoorde ze. Emmelie’s glimlach werd groter: “Ooh, wat spannend!” Emmelie strekte haar arm uit en haar hand ging dwars door zijn rug heen. “Ik laat het je wel een keertje zien”, hoorde ze Timo zeggen. “Ga nu maar slapen, je moet morgen weer vroeg op.” Emmelie keek hem verbaast aan. “Maar je bent er nog maar net”, fluisterde ze.

Timo raakte haar voorhoofd aan en ze voelde een warme rust over zich heen komen. “Ik ga niet weg hoor,” hoorde ze hem zeggen voordat ze in slaap viel. Dit was de eerste nacht dat Timo bij haar was. Hij zou nog vele jaren bij haar blijven. Emmelie wist niet, dat hij haar zou beschermen totdat ze sterk genoeg zou zijn.

In zijn ogen was Emmelie als een helder zonnetje in de duisternis. Haar warmte en vreugde moest hij beschermen tegen de Legen, al zou het zijn eigen bestaan opofferen beteken. Emmelie wist toen niet beter dat Timo haar nieuwe maatje was. Haar moeder had het verhaal aangenomen als een denkbeeldig vriendje. Totdat ze op een dag, en dat was de ergste dag in haar leven, hem kon zien. Als een groot wit licht dat haar dochtertje beschermde.

Onderdeel van “Haar moeder is haar Hero” – Wordt vervolgd….

Dit vind je misschien ook leuk...