Griezelverhaaltjes | De kralen aan de muur

Twee zwarte kralen omringt door twee witte vlekken hingen roerloos op ooghoogte in de donkere hoek van haar kamer. Dit was de eerste keer in weken dat Emmelie ze had zien bewegen. Tenminste dat dacht ze.

Het ging allemaal zo snel dat ze het amper geregistreerd had voordat ze realiseerde wat ze had gezien. In een flits schoten de kralen heen en weer. Emmelie piepte en trok haar benen op van onder haar winnie the pooh dekbed. Haar knuffelbeer viel op de grond.

“Brommie”, fluisterde ze, terwijl ze naar haar beer reikte. Een koude rilling kroop over haar rug en ze voelde haar nekhaartjes omhoog komen. “Oh nee, niet weer!” Emmelie schoot terug in haar bed en trok haar dekbed over haar hoofd. 

Met haar hoofdkussen als schild, zat ze in één gedoken op bed onder haar dekbed. “Brommie”, hoorde ze een fluisterende echo. “Broommie”, hoorde ze echoën. “Brommie, brommie, brommie”, herhaalde de echo. “Hou op!” piepte Emmelie vanonder haar deken. “Hou op, hou op, op, op”, haar echo kwam nu vlak vanachter haar dekbed. Haar handen werden klam en ze verstijfde. Er viel een ijzige stilte in haar kamer.

“Jolanda, kom je eten?” Haar moeder’s stem klonk van uit het niets in ene heel dichtbij. Dat was vreemd, midden in de nacht? En net als wanneer ze haar dekbed wilde laten zakken om te kijken, hoorde ze: “Emmelie kom je eten? Emmelie, kom je eten? eten? eten?” Ze verstarde, haar hart klopte in haar keel.  Het licht van haar nachtlampje wierp een lange dunne schaduw op haar dekbed. De schaduw kroop langzaam richting het hoofdeind van haar bed waar ze zich verscholen had. 

“Brommie, brommie..Kom je eten schatje, schatje, schatje?!” Daar hoorde ze weer haar moeder, maar het leek wel alsof ze keelpijn had. “Schatje, kijk eens wat ik voor je heb, voor je heb, voor je heb?” De schaduw stond nu vlak naast haar bed. Er viel weer in stilte. Dan voelde ze opeens iets op haar deken neerkomen, aan het gewicht te voelen was het haar teddybeer Brommie. De teddybeer stuiterde van haar deken weer op de grond.”Plof”, Brommie lag weer op de koude vloer. “Arme Brommie, wat zal hij het nu koud hebben”, dacht Emmelie en ze kroop onder het dekbed richting de plek waar ze haar teddybeer op de grond hoorde vallen. 

Ze rekte haar arm uit vanonder haar dekbed, haar teddybeer keer haar met zijn vriendelijke kraaloogjes aan. Mama had Brommie aan Emmelie cadeau gegeven om haar te beschermen in haar slaap. Emmelie was al weken bang voor de zwarte kralen op de muur en haar moeder was ten einde raad. Toen Emmelie alles verteld had, had haar moeder de hele kamer uitgekamd, maar ze kon de enge vlekken op de muur niet vinden. 

 

 

 

“Kom nou hier Brommie”, hijgte Emmelie en ze reikte met alle macht naar haar teddybeer. 

Dit vind je misschien ook leuk...