Griezelverhaaltjes | De kralen aan de muur

Twee zwarte kralen omringt door twee witte vlekken, hingen roerloos op ooghoogte in de donkere hoek van haar kamer. Dit was de eerste keer in weken dat Emmelie ze had zien bewegen. Tenminste dat dacht ze.

Heen en weer

Het ging allemaal zo snel dat ze het amper geregistreerd had. In een flits schoten de kralen heen en weer. Emmelie piepte en trok haar benen op van onder haar winnie the pooh dekbed. Per ongeluk schopte ze haar teddybeer uit bed. Haar knuffel viel op de grond. Plof. Daar lag hij dan met zijn rug op de koude vloer van haar kamer. “Brommie”, fluisterde ze, terwijl ze naar haar beer reikte. Een koude rilling kroop over haar rug en ze voelde haar nekhaartjes omhoog komen. “Oh nee, niet weer!” Emmelie schoot terug in haar bed en trok haar dekbed over haar hoofd.

stuffed-bear-teddy-child-girl-1019471
Foto door Skitterphoto op Pexels.com

Knuffelbeer

Met haar hoofdkussen als schild, zat ze in één gedoken op bed onder haar dekbed. “Brommie”, hoorde ze een fluisterende echo. “Broommie”, hoorde ze echoën. “Brommie, brommie, brommie”, herhaalde de echo. “Hou op!” piepte Emmelie vanonder haar deken. “Hou op, hou op, op, op”, haar echo kwam nu vlak vanachter haar dekbed. Haar handen werden klam en ze verstijfde. Er viel een ijzige stilte in haar kamer.

Schaduw

“Emmelie, kom je eten?”. Haar moeder’s stem klonk vanuit het niets in eens heel dichtbij. Dat was vreemd, midden in de nacht? En net wanneer ze haar dekbed wilde laten zakken om te kijken, hoorde ze: “Emmelie kom je eten? Emmelie, kom je eten? eten? eten?” Ze verstarde, haar hart bonsde in haar keel. Het licht van haar nachtlampje wierp een lange dunne schaduw op haar dekbed. De schaduw kroop langzaam richting het hoofdeind van haar bed waar ze zich verscholen had. Haar armen verkrampten maar ze durfde zich niet te bewegen.

Moeder

“Brommie, brommie”, het geluid van haar eigen vervormde stem. “Kom je eten schatje, schatje, schatje?!” Daar hoorde ze weer haar moeder, maar het leek wel alsof ze keelpijn had. “Schatje, kijk eens wat ik voor je heb, voor je heb, voor je heb?” De schaduw stond nu vlak naast haar bed. Er viel weer een stilte. Dan voelde ze opeens iets op haar deken neerkomen, aan het gewicht te voelen was het haar teddybeer Brommie. De teddybeer stuiterde van haar deken weer op de grond.”Plof”, En daar lag hij weer met zijn rug op de vloer.

Berenboot Brommie

Mama had Brommie aan Emmelie voor haar verjaardag cadeau gegeven. Brommie was Brombeer van de Berenboot en Brommie was heel dapper. Want Brommie vocht met zeemonsters en voer dagenlang op zee. Brommie was haar lieve dappere teddybeer. Emmelie had alles aan haar moeder vertelt, zij had haar hele kamer onderzocht, maar ze kon de enge vlekken op de muur niet vinden. “Emmelie, je hebt het gedroomd lieverdje. Monsters en spoken bestaan niet”, had haar moeder gezegd.

Niets vinden

Emmelie had het een paar keer gezegd en iedere keer kon haar moeder niets vinden. Maar zodra het licht uit was, waren de kralen op de muren terug. Zo ging het weken lang door. Totdat ze op haar verjaardag Brommie kreeg. Met Brommie voelde Emmelie zich veilig. Want Brommie hield de wacht. Brommie zei dat hij haar zou beschermen, dat ze samen de wereld zouden veroveren. Emmelie begreep niet helemaal wat hij daar mee bedoelde. Maar ze was veilig met Brommie. Dat was hun geheimpje, tussen Brommie en Emmelie. Haar lieve Brommie lag nu op de koude vloer.

Op de grond

“Arme Brommie, wat zal hij het nu koud hebben”, dacht Emmelie en ze kroop onder het dekbed richting de plek waar ze haar teddybeer op de grond had horen vallen. Ze rekte haar arm uit vanonder haar dekbed, haar teddybeer keek haar met zijn vriendelijke oogjes aan. “Kom nou hier Brommie”, hijgde Emmelie en ze reikte met alle macht naar haar teddybeer. Met de toppen van haar vinger raakte ze de wollige vacht van haar Brommie aan. Met al haar kracht strekte Emmelie haar arm uit over de rand van haar bed. Ze kon niet goed zien wat ze deed en haar dekbed over haar hoofd maakte het er niet makkelijker op. Ze kreunde en steunde maar kreeg toen het pootje van Brommie te pakken.

Niet weg

Triomfantelijk greep ze Brommie vast en ze zwaaide haar arm omhoog om weer in bed te kunnen kruipen. Opeens voelde ze haar matras omhoog komen, een schrapend geluid langs haar bed en ze gleed naar voren van onder haar dekbed. Het geschraap verplaatste zich van linksachter haar naar rechts van haar bed. Ze verloor haar evenwicht en rolde op de vloer. Emmelie kneep uit angst haar ogen stijf dicht met Brommie in haar armen geklemd. Ze trilde en ze hoorde het schrapende geluid snel dichterbij komen. Een brandlucht, een diep grom nu zo dichtbij dat ze de koude lucht op haar wangen en oorschelpen voelden.

De woorden

Spetters ijskoud vocht op haar wang, een klakkend geluid en toen hoorde ze de klanken in een ritmisch patroon. “Kunda astratta montose eargrets gutt nos veratoos Kanda, ….. amantos Kanda, Kunda astratta montose eargrets gutt nos veratoos Kanda amantos Kanda…… Kunda astratta montose eargrets gutt nos veratoos Kanda amantos Kanda, Kanda, Kanda, Kanda…”. Ze voelde de vloer onder haar verdwijnen. Een opwaartse wind tilde haar omhoog en haar benen bungelden in de lucht. Een onverklaarbare kracht greep haar gezicht vast en dwong haar ogen te open. Emmelie slaakte een kreet van paniek. Met haar ogen nog dichtgeknepen, spartelend in de lucht.

Kolkend

Ze voelde dat er aan haar haar getrokken werd, ijskoud vocht, wind en een koldende zwavellucht omringde haar. “Kanda,” hoorde ze. “Kanda”, Ze voelde een onverklaarbare drang om de woorden te herhalen. Ze beet op haar tong. Een ijzersmaak verzamelde in haar mond. Emmelie hyperventileerde en zwaaide met Brommie wild om haar heen. “Brommie HELP”, gilde ze. Wat waren de woorden ook al weer? Uitgerekend nu kon ze er niet op komen. En het boek lag gewoon onder haar bed. Verstopt onder haar matras zodat haar moeder het niet kon vinden. Het was een vies boek, dat stonk naar oude mensen en om één of andere reden kon ze de vreemde tekens gewoon lezen.

Focus

“Brommie help!”, nu hortend van het huilen. Een wit licht verscheen uit Brommie. “Emmelie”, hoorde ze Brommie zeggen. “Emmelie niet bang te zijn, vecht terug”, vertelde Brommie. “Zeg deze woorden “, Emmelie huilde nu hartverscheurend. “Aton”, Brommie stopte. “Aton”, hikte Emmelie. Ze was gestopt met spartelen en focuste op Brommies woorden “neran ofas kanda”, hoorde ze.  “neran ofas kanda”…. “roba areda gyes indy”.. De schaduw liet Emmelie vallen en ze klapte op de grond. De schaduw maakte een piepend geluid en schoot naar achteren. “zeen nos feratos”…. “nos feratos Amen”…….  “non ak adeem razin”… “arozonia Kanda!” Emmelie haalde tussen de woorden door gecontroleerd adem en concentreerde zich op het herhalen van de woorden. De schaduw slaakte een pijnlijke hoge kreet uit. Een lichtflits vulde haar kamer en toen was alles weg.

Ouders

Haar kamerdeur vloog open. “Emmelie!” haar ouders stormden binnen. “Emmelie, schatje”, haar moeder rende op haar af en haar vader had een honkbalknuppel in zijn hand. Wild rende hij door de kamer heen naar het raam. Hij rukte er aan maar stopte toen hij zag dat deze gewoon dicht was. Verdwaasd sprong hij in het rond om te kijken waar de indringer vandaan kwam. Haar kledingkast kreeg een klap van de knuppel en haar boekenkast kantelde. Haar moeder rende met Emmelie in haar armen de kamer uit, terwijl haar vader met de knuppel om zich heen sloeg.

Eerste stap

Al schreeuwend en tierend met allemaal foute woorden die haar ouders haar verboden hadden te zeggen. De politie kwam langs maar die kon niets vinden. Haar moeder had haar op schoot toen haar vader de politiemannen naar buiten bracht. Haar moeder wiegde haar zachtjes heen een weer, ze was zelf nog geschrokken van wat er gebeurd was. Emmelie had Brommie in haar armen. “Goed gedaan Emmelie”, hoorde ze Brommie zeggen. “Dit is de eerste stap om een grote tovenaar te worden”, Emmelie gniffelde zachtjes. “Dank je wel lieve Brommie”, en ze kuste de beer op zijn kop.

Dit vind je misschien ook leuk...