Haar mama is haar hero (deel 2)

blij meisje

“Schat, nu even niet”, Miranda probeerde langs Joëles handje te kijken. Ze duwde zachtjes haar handje opzij. Joële tikte met haar vingertje op willekeurige plekken op de uitgevouwen wegenkaart op de achterbank. Joële giechelde en ze tikte nog een paar keer op de kaart. De kaart verschoof een beetje.  Miranda zuchtte: “Mama probeert de weg te vinden naar een andere tussenstop, schatje. Hier is geen plek meer”. Joële draaide zich om en keek door het autoraam naar buiten.

Plastic afval
De zon ging schuil achter bewolking en het miezerde een beetje. Het parkeerterrein lag bezaaid met afval van wapperende servetten, plastic borden, bekertjes en bestek. De vuilniscontainers zaten tot op de rand vol met picknickafval. Het parkeerterrein lag naast het tankstation, waar mensen druk naar binnen en buiten liepen. Naast het tankstation en parkeerterrein was een ruim grasveld met tafels en picknickplekken. Alle tafeltjes waren bezet en van het grasveld was geen plekje groen te zien. Het hele veld lag vol met lachende en pratende mensen en kinderen op kleedjes die hun eten aan het verorberen waren.

De wegenkaart
Op een doordeweekse dag zou deze plek verlaten zijn, maar nu was de plek helemaal afgeladen. Het was krokusvakantie en mensen waren onderweg naar hun camping. Het was zo druk dat er zelfs een rij van auto’s was om naar het parkeerterrein te rijden. Ook Miranda’s auto stond in deze rij. Zij had op de achterbank de wegenkaart uitgevouwen. Simon had krampachtig en geïrriteerd achter het stuur gezeten.

wegenkaart

Figuurtjes tekenen
Simon gooide het stuur om. “Verdorrie, dit heeft helemaal geen zin. Mirry, heb je een andere stop kunnen vinden?” Miranda knikte. “Ja schat. Een half uurtje ten noorden van hier is een andere tussenstop, daar kunnen we het opnieuw proberen”. Ze liet Simon de kaart zien en legde uit hoe ze konden komen. Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe Joële tegen het glas blies en met haar vingertje tegen het glas drukte en figuurtjes probeerde te tekenen met haar adem.

Stiften afgepakt
Ze hadden haar stiften afgepakt omdat ze de rode lijntjes van de wegenkaart had “overgetrokken”. Dat was niet zo erg, alleen was de stiftlijn doorgedrukt naar de andere kaarten, wat het lezen van deze kaarten erg lastig maakte. Daarnaast was ze een beetje uitgeschoten op sommige lijntjes, waardoor het net leek of Joële nieuwe wegen en fictieve afslagen had getekend. Gelukkig was Miranda daar op voorbereid en had ze een extra kaart meegenomen als reserve. “Just in case”, had ze zich voorgenomen.

Geen geld
Haar telefoon moest nodig geüpdate worden maar geld voor een nieuwe telefoon hadden ze niet. Dus waren ze afhankelijk van een oude wegenkaart, die Miranda bij de ANWB een keer aangeschaft had. Daarnaast had Simon een tweede kaart van zijn zus gekregen omdat zij niet meer kamperen wilde. Miranda’s schoonzus had de kaart toch niet meer nodig omdat ze naar haar vriend in het buitenland vloog en daar opgehaald werd met een transfer naar zijn hotel. Allemaal luxe die Miranda en haar man niet konden veroorloven. Maar Miranda was al blij dat ze op vakantie konden en dat ze een extra wegenkaart hadden.

De kaart kwijt
De laatste keer dat ze zonder kaart moesten navigeren, was twintig jaar geleden. Toen namen Simon en zij op een hoog uitkijkpunt de route samen de route door. Ze hadden de kaart op de motorkap uitgevouwen en bespraken de uitgestippelde route. Op een onbewaakt moment waren ze allebei de kaart verloren. De wind had hun kaart zo het ravijn in geblazen. Ze hadden allebei geen navigatie want het internet bestond toen nog niet.

hart in het zand

Nieuw leven gevonden
Zonder kaart waren ze afhankelijk van de routebeschrijvingen en tips van de lokale bevolking. Simon en zij waren op een heuvel beland met een watervalletje, waar Simon haar ten huwelijk vroeg. Dat was de leukste vakantie die ze hadden en het begin van een liefdevol huwelijk. Natuurlijk hadden ze ruzie en waren ze het niet altijd met elkaar eens, maar ze waren gek op elkaar. Met de komst van Joële was de band alleen maar sterker geworden. Ze herkende veel eigenschappen van zichzelf in haar dochter. Maar Joële kon ook koppig zijn, dat had ze van haar vader. Miranda glimlachte en keek naar haar dochter.  Die probeerde verwoed met haar vingertje figuurtjes te tekenen op het glas. Haar iPad had ze nonchalant naast zich op de bank neergelegd.

Kladblokje
Miranda zuchtte en pakte een kladblokje en potloodjes uit haar handtas. Het waren kleine harde kinderpotloodjes waar Miranda ook vroeger mee opgegroeid was. Je kon er niet goed mee tekenen omdat het potloodpuntje veel te hard was. Maar ze waren klein en handig om mee te nemen, want ze pasten in haar handtas.  Ze gaf Joële het kladblokje en de potloodjes. “Schatje, teken hier maar op”. Joële glunderde. Ze pakte het kladblokje en potloodjes aan en tekende in opperste concentratie een zon.

stiften

Plekje in het gras
“Hier moeten we eraf “, zei ze tegen Simon toen ze hun afslag zag. Een kleine tien minuten later reden ze dan eindelijk hun tussenstop binnen. “Yes!” schreeuwde Miranda. “Snel, snel! Daar is nog een plek!” gilde ze bijna. Simon schoot naar de laatste parkeerplek. “Hè, hè, eindelijk!” riep Joële. Simon glimlachte opgelucht. “Ik begon al trek te krijgen”, en hij zette de motor af. Miranda keek naar de bezette tafels. Er was nog ruimte in het gras naast een drukbezette picknicktafel. “We gaan gewoon lekker in het gras zitten “, en ze pakte de picknickmand uit de passagiersstoel naast Simon. “Kom Joële, we gaan eten”.  Ze zag hoe Joële aanstalten maakte om uit te stappen. “Lekker!” riep Joële enthousiast.

 

To be continued

Follow Suzanna’s world on WordPress.com

Advertenties

Posted by

Het leven zit vol uitdagingen en je angsten overwinnen, het leven is één groot avontuur! Op Suzanna’s World vertel ik over hoe ik dat doe, ik neem je mee in mijn avontuur. Welkom in mijn wereld, welkom op Suzanna’s World!