Harde wind op Texel

fotograferen op Texel

Texel natuur

Het jaar is zo snel voorbij gevlogen! Hier is het kouder aan het worden, en het weer was de afgelopen tijd onstuimig. Gelukkig wordt het nu elke dag ietsje eerder licht. Met de storm de afgelopen tijd moet ik nog heel vaak terug denken aan Texel. Vorig jaar hebben mijn vriend en ik in augustus een superleuke vakantie gehad. Ik mis het nu heel erg, vooral nu de waddeneilanden steeds weer in het nieuws zijn. Vanwege de containers die daar aanspoelen. De mooie vogels en andere dieren op het eiland. Zelfs de koeien zijn daar mooi, lief en schattig.

De rust en het natuurschoon

En de frisse lucht, de zoute zeelucht, het mossige dennenbos, weelderige heides en de zandige duinen. De wind die over de duinen golft, de zachte lucht van natte dennennaalden en zeezout. Het geluid van de bruisende branding die met de wind meegenomen wordt. De schallende meeuwen en kieviten die door de lucht zweven. Heerlijk! Ik heb van elk moment genoten op Texel.

Koetje

Harde wind

Maar het kan daar ook heel erg hard waaien, zoals de afgelopen weken in het nieuws was geweest. Dan denk ik telkens weer: “Ja, dat heb ik een keer zelf tijdens het skydiven ondervonden”. Het weer is niet te voorspellen; het ene moment schijnt de zon en het andere moment staat er windkracht 8. Soms kan het voorkomen dat er code rood wordt afgegeven. Vaak weet het KNMI dit ruim van te voren, maar het kan gebeuren dat het weer in eens omslaat. Dat is mij tijdens een sprong overkomen.

Voorbereidingen

Het zou mooi weer worden die dag en het manifest (ruimte waar iedereen zich verzameld) was druk. Iedere skydiver op het eiland wilde die dag gaan springen. Ook mijn maatjes en ik. We zouden om 8:30 uur van start gaan en om 8 uur was het weerbericht uitermate gunstig. Het manifest stroomde helemaal vol met ongeduldige en zenuwachtige springers,  met camera’s, trackingsuits en wingsuits. Iedereen stond te popelen om te springen. Naar mate het 8:45 uur werd, liepen (of renden) er skydivers stuiterend door de hangar heen. Ook mijn groep was gedweept. De zon scheen en iedereen was over enthousiast. Daar gingen we!!

Foto door Pixabay op Pexels.com

Het vliegtuig uit

De laatste instructies in het vliegtuig en we vertrokken. Iedereen was goedgemutst, mensen lachten, maakten grapjes en toen we op hoogte waren, gingen de deuren open. De hoogopeners, beginners zoals ik en mijn maatjes, moesten als laatst eruit. Tijdens mijn sprong voelde ik extra weerstand van de wind. De wind was krachtiger geworden. 

Stemmetje

Aan mijn vingertoppen en buik voelde ik dat er veel wind vanuit de horizontale richting kwam. En ik keek om me heen en focuste op een paar wolken en ik schrok enorm. Mijn instructeur “Hans” knikte en stak zijn duim naar mij op. “You can do it”. Ik knikte, ik moest wel. Een stemmetje in mij schreeuwde “OH SHIT, NU GA JE ERAAN”. Maar ik bleef rustig want ik was niet van plan om dood neer te vallen.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Dat is pech, Texel weg

Onder mij, zag ik tot mijn afgrijzen, een wit wolkendek vormen. Daar waar ik normaal gesproken Texel onder me zag liggen, was nu een witte deken over het eiland heen gelegd. Al mijn oriëntatiepunten waren in een klap verdwenen. Het eiland was verdwenen onder een dikke wolkendek. En ik was nog niet op mijn juiste hoogte om mijn parachute te lanceren!

Groen gat

Opeens viel mij een groene plek op tussen het wolkendek. Ik wist dat ik niet veel tijd had om er te komen. Het gat kon dicht waaien en dan was het te laat. Naar beneden komen, wordt dan een stuk lastiger. Al trackend (met je hoofd naar beneden en sturen), dook ik naar het gat in het wolkendek. En toen ik mijn parachute opende, voelde ik een harde klap van de wind die mij weer omhoog trok.

Foto door Guilherme Rossi op Pexels.com

Stormende wind

De wind raasde en gierde, gelukkig heb ik een van de grootste parachutes. Dus wanneer de wind er anders onder komt, wapper ik gewoon weg. Ik zag dat een paar andere skydivers moeite hadden met de harde wind. Ik ontspande. Het maakte niet veel uit dat ik weer omhoog geblazen werd. Ik had geen haast om naar beneden te komen. Met veel moeite en beleid trok ik aan mijn ricers om een kant op te sturen. Toen ik voorbij het eerste wolkendek was, zag ik “Jasper”, een ervaren skydiver met ruim 7500 sprongen. Dat ik hem kon zien was zorgwekkend, en ik zag dat hij moeite had met sturen. Net als ik was hij niet zo groot en werd hij regelmatig omhoog geblazen.

Rukwind

Totdat een rukwind mij naar achteren blies. Tot mijn grote schrik zag ik dat Jaspers parachute dubbelklapte en verstrikt raakte in zijn koorden. Ik kon niets doen, want ook ik was in gevecht met de wind. Maar ik zag hoe hij viel. Als een badmintonshuttle wapperend naar beneden. Zijn parachute was nu een lintje dat achter hem aan wapperde in zijn val naar beneden. En hij viel, totdat hij de noodprocedure deed en zijn noodparachute gebruikte. Ik haalde opgelucht adem toen hij weer onder zijn parachute hing. Hij landde veilig. Ik was blij dat hij weer beneden was. “Nu ik nog” dacht ik. Ik was dan wel blij dat hij veilig geland was, maar ik moest ook nog veilig landen met deze wind.

Het water in

Het was een gevecht om beneden te komen en toen ik eindelijk moest landen, merkte ik dat de wind rond tolde. Ik moest een richting gokken om mijn landing in te zetten. Mijn zintuigen stonden op scherp. Ik zag mijn maatjes, tijdens de landing vallen, de een maakte een harde klap en stuiterde door. De andere wist zich te herstellen. En ik werd, net vlak voor mijn landing, door een lage wind weggevaagd. Ik viel, 6 meter uit de lucht. Zo, de sloot in. Het zachte riet, had mijn val gebroken. Een paar andere skydivers hadden minder geluk. De een had zijn pols en een ander had zijn elleboog gebroken.

Foto door Louis Bauer op Pexels.com

Stil manifest

Het was stil in het manifest. Er waren veel mensen die nog van de schrik moesten bekomen. Ze zaten op de grond, een paar zaten tegen elkaar aan voor zich uit te staren. Iedereen was stil en iedereen was een beetje rillerig. Zelfs de wingsuit skydivers lagen met pak nog aan op de grond. Een paar van hen keken bezorgd en verdrietig. Een van hun maatjes was tegen een vliegtuig aangevlogen op de landingsbaan. Die zou tijdelijk in een rolstoel zitten. Hij was uiteindelijk hersteld en hij springt weer, maar iedereen was geschrokken. De eigenaar van het vliegveld, riep om dat ze moesten sluiten.

Code rood

Tijdens onze sprong was code rood doorgegeven. Hans kwam nog even met me praten. “Skydiven is een nederige sport”, zei hij. “Nederig omdat je overgelaten bent aan de grilligheid van moeder natuur. Het ene moment is het mooi weer en dan kan het omslaan in storm. Daarom hebben wij respect voor haar”. Hij gaf me een schouderklopje, en verdween het restaurant in om met zijn vrienden te gaan drinken.

Samen gezellig

Mijn vriendje stond op mij te wachten, hij was helemaal kapot van de stress. Blij sloot hij mij in zijn armen. “Kom schatje”, zei ik. “Laten we samen gezellig wat gaan eten, ik trakteer”.  En we hebben voor de rest van de vakantie gezellig samen doorgebracht. Hand in hand liepen we naar de duinen. Wat was ik blij dat ik zijn hand weer vast kon houden!

Liefs Suzanna

Foto door Vidal Balielo Jr. op Pexels.com
Advertenties

Posted by

Het leven zit vol uitdagingen en je angsten overwinnen, het leven is één groot avontuur! Op Suzanna’s World vertel ik over hoe ik dat doe, ik neem je mee in mijn avontuur. Welkom in mijn wereld, welkom op Suzanna’s World!