Het vergeten cadeau

Moe en teleurgesteld staar ik naar het boek, dat voor me op mijn bureau ligt. Het felgele licht van mijn bureaulamp kleurt de rode kaft paars van het boek Camera Obscura. Ik ben nog niet klaar met lezen maar ik heb het boek dichtgeslagen voor me op het tafelblad neergelegd. Ik ben te onrustig. De dag is bijna voorbij en terwijl ik me dat realiseer, word ik overvallen door teleurstelling en kwaadheid. Wat een ezel ben ik! Eentje die zich twee keer tegen dezelfde steen heeft gestoten. Het raam waardoor ik naar buiten kijk, onthult een duistere en verlaten straat waaraan ik woon.

Terwijl ik dit nu met veel verdriet opschrijf, zit ik in mijn kamer. De deur heb ik op slot gedraaid zodat niemand me stoort. Vlak voordat ik mezelf had opgesloten had ik naar beneden geschreeuwd: “Ma, zeg maar tegen Sylvia dat ik niet lekker ben en dat ik daarom niet komen kan!” Mijn moeder had me met een lichte afkeuring van onderaan de trap aangekeken.”Niet zo slim van je om dat cadeau te vergeten”, zei ze. “Jouw verjaardag was ze niet vergeten”. Dat was een klap in mijn gezicht en ik kon wel door de grond zakken van schaamte. Verdrietig en teleurgesteld in mezelf, trok ik de deur dicht en sloot ik mezelf op in mijn kamer.

pexels-photo-248841

Dat het zover heeft kunnen komen. Een paar uur geleden liep ik nog door de Blokker. Turend naar de planken en rekken. Mijn vriendin Jorinde was met me meegegaan om me te helpen iets leuks voor Sylvia uit te zoeken.  Mijn aandacht werd getrokken door een schattig knuffeltje.  Hoewel ik wist dat ik het niet nodig had, pakte ik het beet en hield het voor me uit. ‘For ever friends’ stond met rode letters op het beertje. Het had een bol hoofdje en klein zachte armpjes. Wat hem zo schattig maakte, was het lachende gezichtje. Jorinde was naar een ander schap gelopen waar kaarten in uitgestald waren. “Kijk eens, wat leuk!” zei ze en hield een witte kaart met vrolijke letters “Happy Birthday” op. Het was best wel een geinige kaart maar het was niet wat ik in gedachten had.

Ik zocht iets nuttigs dat met beertjes te maken had, want ze spaarde beertjes. Iets dat ze dagelijks kon gebruiken. Mijn blik viel op een beker van de ‘friends for ever’ collectie. “Die moet ik hebben!”, riep ik uit. Ik bestudeerde de beker. “Leuk is-ie he?” vroeg ik Jorinde. Omdat ze geen antwoord gaf, draaide ik me om. Ik zag dat ze enkele meters verder buiten op de stoep, met twee andere meisjes in gesprek was. Zonder na te denken, legde ik de beker neer, stapte de winkel uit en liep ik naar de meisjes toe.  Pas toen ik naast hen stond, herkende ik de twee. Het waren onze klasgenootjes, Patricia en Noortje van de basisschool! Ik mengde me in het gesprek. Alle leuke herinneringen werden weer opgehaald. Het was zo gezellig dat we alles vergaten.

baby-teddy-bear-cute-39369

“Kan jij je meneer Groeningen nog herinneren?” vroeg Noortje. “Hij geeft geen les meer, hij is met pensioen. Ik wil je meer vertellen van wat ik gehoord heb maar dat vertel ik je zo wel. Want ik geloof dat onze bus daar aankomt”,  zie Noortje. “Jorinde en jij moeten toch ook deze bus nemen?” vroeg ze. We knikten en we stapten de bus in. Noortje vervolgde haar verhaal, ze vertelde hoe meester Groeningen onze oude Biologie leraar,  een week geleden uit het ziekenhuis was ontslagen nadat hij een paar maanden opgenomen was vanwege een hart aanval. Zijn vrouw,  onze docent muziek en handvaardigheid, woonde tegenwoordig bij haar in de buurt. Noortje vertelde haar verhaal en Patricia vulde haar verhaal aan, wanneer ze wat vergat te vertellen.
“Nou ik moet eruit!” zei ik toen ik mijn halte zag. Ze knikten en namen afscheid. Vanachter het raam zag ik de drie meisjes naar me zwaaien toen de bus wegreed en me in zijn stank achterliet.

teddy-soft-toy-stuffed-animal-teddy-bear-89774

Moe liep ik de laatste meters naar huis. “En is het gelukt?” vroeg mijn moeder toen ik de woonkamer instapte. Ik verstarde. “Ik vroeg, wat je voor Sylvia gekocht hebt”, herhaalde ze toen mijn reactie uitbleef. Langzaam aan begon het tot me door te dringen wat er gebeurd was. “NEEEE, HET CADEAUTJE! Ik had de beker nog in mijn hand, waarom had ik hem niet meteen afgerekend?! Dom dom dom!” Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. “Ik ben het helemaal vergeten “, riep ik beschaamd uit. “De winkels zijn al gesloten”, zei mijn moeder en ik zag dat het inmiddels tegen zeven uur was. “Ik kan toch niet zonder een cadeau naar haar verjaardag gaan? Ik bleef een tijdje verbijsterd voor me uit staren.

Ik was gewoon mijn beste vriendin vergeten. Nou, leuk zeg. Wat was ik dan voor een vriendin? Bedroefd was ik naar mijn kamer gegaan en had me daar opgesloten. Nu denk ik over alles na, waar ging het mis, wat was er net gebeurd. “Ik had het cadeautje gewoon in mijn hand. Oh nu weet ik het weer, ik had de beker teruggelegd omdat ik nieuwsgierig was met wie Jorinde in gesprek was en toen was ik alles vergeten. Maar het was zo gezellig!”, dacht ik.  Maar ja, het feit dat ik  het vergeten was, vond ik al asociaal. Een goede vriendin zou dat niet vergeten.
Verdrietig en teleurgesteld blijf ik op mijn kamer terwijl het feest van Sylvia op volle gang is. Ze zal het wel jammer vinden dat ik niet kan komen omdat ik “ziek” ben. Ik stel haar dus behoorlijk teleur en dat nog wel op haar verjaardag.

 

Advertenties

Posted by

Het leven zit vol uitdagingen en je angsten overwinnen, het leven is één groot avontuur! Op Suzanna’s World vertel ik over hoe ik dat doe, ik neem je mee in mijn avontuur. Welkom in mijn wereld, welkom op Suzanna’s World!