close up photography of pigeon

Hoteldebotel op een tortel

Dag lieve mensen, wat ben ik de afgelopen tijd verdrietig geweest en ik kon amper slapen. De meeste mensen die zich zorgen maken over de toekomst ervaren hetzelfde. Dan zijn de kleine blije momenten, lichtpuntjes in deze moeilijke tijden. Zo maakte een jonge verloren tortel mij hoteldebotelblij.

photo of two pigeons
Photo by Ashithosh U on Pexels.com

Boodschappen

Onderweg naar de supermarkt om boodschappen te doen, liep ik onder de “duivenbrug” door.
In het parkje voor deze brug vond ik een dode vrouwtjesduif. Onder de brug zag ik een jongedame, die een jonge duif probeerde te redden. Ik dacht er niet over na, maar registreerde het alleen. Bovendien had ik haast en ik dacht dat ze capabel was de duif te redden.

Dat was mijn fout, ik had haar moeten helpen. Ik ben opgegroeid met wilde dieren en vogels, ik werd in mijn jeugd niet voor niets uitgemaakt voor doctor doolittle omdat ik altijd dieren (en ook wilde dieren) om me heen had.

Doodgereden

De jonge duif was doodgereden, de dame had haar best gedaan. In paniek was de jonge vogel de straat opgerend.
Ik was boos op mezelf want ik had haar moeten helpen. Toen ik haar weg zag rijden zonder duif, begreep ik wat er aan de hand was. De duif was dood, maar een nest bestaat niet altijd uit 1 kuiken. Dus ben ik terug gelopen en hoorde een hoog gepiep. Een hoog schrijnend geluid alsof er een duif doodgepikt werd. Dat ging door merg en been.
Een groepje mannetjes pikten naar een stekelig bosje veren dat een hoogsnerpend en piepend geluid maakte. En tijdens het pikken wapperden kleine donsveertjes door de lucht. Het donzenbolletje veren zat gevangen op een vluchtheuvel tussen druk verkeer.

Stekelig Kuikentje

Van dichtbij kon ik de duif beter bekijken. Het was nog maar een kuikentje! Een klein babytje, dat nog kaal en stekelig was. Ik had de mannetjes weggejaagd, het kuikentje opgepakt, zijn vleugeltjes voorzichtig gevouwen en tegen mijn borst aangelegd. Hij legde zijn donzige kop tegen mijn sjaal en deed zijn oogjes dicht, hij viel gewoon in slaap! Ik sprak zachtjes tegen de duif dat we naar de dierenkliniek zouden gaan, die hem onderdak zou verzorgen.

Donzig kleine stinkert

En oh, wat vonden de mensen het schattig. Een jonge duif, halfwollig en stekelig kuikentje dat in slaap was gevallen tegen mijn borst. Hij stonk wel een beetje maar hij sliep zo lekker. Bij de dierenkliniek lieten mensen mij voor gaan en iedereen glimlachte toen ze me zagen. Wat was het vreselijk om afscheid te nemen. De kleine tortel sliep zo lekker knus. De dierenarts vertelde dat hij tijdelijk naar het vogelasiel gebracht zou worden en als hij groot genoeg was vrijgelaten. Het is nu twee weken geleden maar er gaat geen dag voorbij dat ik zijn wollige stekelkoppie niet zal vergeten.

white bird
Photo by Jean van der Meulen on Pexels.com

Dit vind je misschien ook leuk...