Mijn beschermengeltje

Angel

English version   –   Dutch version

pexels-photo-263402

Daar lag ik dan, opstaan en mijn spullen pakken was uitgesloten. Dat was alles wat ik wilde, weggaan. Maar zij, de dokters wisten niet wat ik had. Ik was de dag daarvoor met bloedende darmen op de eerste hulp binnen gebracht. Mijn hele lichaam deed pijn en ik merkte dat ik langzamerhand het gevoel in mijn ledematen kwijtraakte.

Trillend

Het was alsof mijn lijf in gevecht was, aan de ene kant wilde ik gaan slapen, aan de andere kant moest ik wakker blijven. Mijn lichaam trilde oncontroleerbaar en ik had vreselijke kramp in mijn maag. Hoe langer ik moest wachten, hoe minder pijn ik voelde en hoe ongevoeliger ik werd. Met het bloed dat ik verloor, merkte ik dat de pijn minder werd en ik langzaam wegzakte. Ik werd traag en het lopen werd zwaar. Na een paar minuten kon ik niet eens meer mijn armen op tillen. Op dat moment viel ik van mijn stoel. Mensen die mijn naam riepen, de stemmen galmden door de wachtkamer. En toen witte schoenen en mensen in witte pakken.

De witte schoenen 

“Verplegers.. oh nee, dit is ernstig”, ging er door me heen. Een verpleger hielp me overeind en ik werd op een brancard gelegd. Toen ik eenmaal lag, ontspande ik maar werd het trillen heel hevig, zo hevig dat een verpleegster moeite had om mijn infuus aan te brengen. Ze stelde me vreemde vragen, waar ik lachend antwoord op gaf. Ik zei steeds: “Hmm ik wil een tukkie doen hoor”, waarop ze zei “Suzanna, het is belangrijk dat je wakker blijf”, ik herinner me de ernst in haar blik. “Oke, oke,” zei ik knikkebollend.

Gedrogeerd

De dokters konden het bloeden niet stoppen, ik hoorde dat ik 1,5 liter bloed had verloren in het eerste kwartier en dat was zorgwekkend. Ik werd aan het infuus gelegd en er werd morfine toegediend.  Daardoor voelde ik gelukkig geen pijn meer. Daar lag ik dan lachend, overgevend en bloedend op intensive care. De drugs maakte me melig, ik ben van nature een vrolijk persoon, dus ik kon me niet meer inhouden. “Hey moet je kijken, ik kan nu in een horror film spelen nu!” lachte ik hoestend en proestend.

Cleanprep

Diezelfde dag nog moest ik mezelf voorbereiden op een endoscopie. De dokters wisten niet waarom ik bloed verloor, dus ze moesten kijken wat er aan de hand was. Ik moest dus aan de Cleanprep, een lactose drankje om je ingewanden schoon te maken. Twee liter Cleanprep drinken, was niet zo makkelijk. Nog steeds gedrogeerd van de morfine, hoestend en proestend en nu ook kotsend van de Cleanprep. Ik kon nu niet meer stoppen met lachen. “Nu ben ik de Japanse spook op het toilet,” KOTS.. daar ging het weer. Na veel moeite de Cleanprep binnen te houden, was het dan toch gelukt. Ik werd naar de kijkoperatie-ruimte gebracht. Daar kwamen ze tot de ontdekking dat ik een infectie in mijn darmen had.

person standing in front of food tray
Foto door rawpixel.com op Pexels.com

Sterker worden door te eten

Ik werd teruggebracht naar mijn kamer voor observatie, omdat ik inmiddels twee liter had verloren. De dokters hadden mij verteld dat ik op krachten moest komen en goed moest eten. Ookal had ik vreselijk pijn, ik moest eten. De artsen waren tot de conclusie gekomen dat de wond een allergische reactie kon zijn van wat ik een dag eerder had gegeten. Ik vertelde dat ik vlak na mijn antibioticakuur tegen longontsteking er opeens last van kreeg.

Beter nu 

Na een paar dagen goed eten en veel water drinken, voelde ik me al veel beter. De dokters waren zo verbaast dat ze me rechtop in bed aantroffen. Ik was zo blij, dat de pijn weg was. “Ik voel me al stukken beter, kan ik nu naar huis?”. De drie artsen die mijn kamer binnen liepen, keken me verbaast aan. Ik giechelde want ik vond het wel grappig. Daar ging ik weer, terug de kijkoperatie-kamer in. Maar nu ik me veel beter voelde, was dat niet meer zo’n probleem. Daarnaast werd er bloed afgenomen en paar testen voor bloeddruk en er werden vragen gesteld. De uitslag was verbazingwekkend, de wond was gehalveerd!

Naar huis

Op een wonderbaarlijke manier was de wond hersteld, ze hadden er geen verklaring voor. Ook voor een allergische reactie was de wond absurd snel geheeld. Ik mocht naar huis, voorlopig moest ik me een paar keer in de maand melden voor controle. Maar ik MOCHT NAAR HUIS. Het duurde in totaal drie kwart jaar voordat ik weer hersteld was, maar de dokters spraken over een wonder. Ik realiseer me dat ik heel veel geluk had. En ik ben zo dankbaar dat er een wonder mij was overkomen. Het is alsof er een klein engeltje op mijn schouders zit. En ze is gebleven, ze is nooit weggegaan. Alleen realiseerde ik me dat toen niet. Soms als ik me verdrietig voel, hoef ik er alleen maar aan herinnerd te worden. Dan hoef ik alleen maar over mijn schouders te kijken…

Veel liefs,

Suzanna

pexels-photo-286647

Advertenties

Posted by

Het leven zit vol uitdagingen en je angsten overwinnen, het leven is één groot avontuur! Op Suzanna’s World vertel ik over hoe ik dat doe, ik neem je mee in mijn avontuur. Welkom in mijn wereld, welkom op Suzanna’s World!