Ons lieve opa

Het is lang geleden maar ik kan het me nog heel goed herinneren. Mijn zus en ik zaten achterin de kerk bij mijn opa want we waren nog te jong voor zondagsschool. Net als alle andere kinderen, zaten we helemaal achterin de kerkzaal. Er waren in totaal 8 kinderen op de laatste rij en mijn opa moest ons in de gaten houden.

Mijn zus en ik, we zaten verveeld naar het plafond te staren en te schommelen met onze beentjes. We konden allebei toch niet bij de grond en we verveelden ons kapot. Willem, het zoontje van de neef van de dominee was iets langer, die kon wel bij de grond. Uit verveling deed hij met ons mee, alleen hij duwde zijn stoel naar achter zodat hij makkelijker naar het plafond kon kijken, vond hij.

pexels-photo-236113

“Kijk eens wat ik kan!” zei Willem en hij leunde zo ver naar achter dat zijn stoel op twee poten balanceerde. Mijn zus en ik keken met ontzag hoe hij op twee poten heen en weer wiebelde. Mijn opa wierp hem een geïrriteerde blik en Willem hield meteen op.

Iedereen had respect voor onze opa. Hij was streng, strikt en rechtvaardig en alle kinderen waren gek op hem. Want opa smokkelde altijd stiekem snoep of kauwgom mee.

Mijn zus en ik giechelden omdat Willem op zijn kop kreeg (gemeen hè). Mijn oma die helemaal voorin de kerk zat op de eerste rij, keek boos naar achteren. Als dat gebeurde, dan wist je dat je teveel lawaai maakte.

Opa verveelde zich ook. Verveeld snoot hij zijn neus met zijn blauwe geruite zakdoek. Mijn zus en ik vonden dat altijd heel grappig omdat hij dan een toeterend geluid maakte. Omdat hij wist dat wij dat leuk vonden, toeterde hij iets vaker dan nodig was. Wij vonden het prachtig! Mijn oma wierp hem vanaf de eerste rij een kwade blik toe.

De kinderen werden onrustiger achterin, na een uur was de dienst nog steeds niet voorbij. Mijn nichtje was bijna in slaapgevallen, ze had haar beentjes opgetrokken en ze was een klein bolletje geworden. Met haar duim in haar mondje en steeds dichtvallende oogleden, zat ze in haar stoel te knikkebollen.

Willem leunde nu al een kwartier achtereen op twee poten achterover en mijn neef hield de tijd bij. Ze wilden weten hoelang Willem kon balanceren. Hoe langer, hoe stoerder.

Mijn opa haalde opeens Sula snoepjes tevoorschijn.

giant-rubber-bear-gummibar-gummibarchen-fruit-gums

En toen ging alles heel snel fout. Alle kinderen staakten met wat ze aan het doen waren. Iedereen (behalve mijn nichtje, want die sliep inmiddels) had alleen nog maar oog voor de snoepjes.

Mijn zus sprong op en rende naar de snoepjes. Willem wilde ook en sprong op. Hij was alleen vergeten dat zijn stoel op twee poten leunde.

KLETTERDEKLETTER!

Willem’s stoel viel hard achterover op de kerkvloer. Willem zelf rolde als een acrobaat naar achter, zijn hoofd beschermend zodat hij deze niet zou stoten. Hij krabbelde snel en behendig overeind. Mijn neef joelde van de acrobatische act. Ik gierde van het lachen en applaudisseerde voor Willem. Mijn zus lachte want die had de snoepzak. En mijn nichtje huilde want ze was wakker geschrokken van het lawaai.

Enkele minuten later stonden alle kinderen in de kantineruimte, mijn opa was met alle kinderen de kerkzaal uitgezet. Hij haalde uit de voorraadkast een bordspel ganzenborden. Iedereen mocht een keer meedoen.

hearts-background-red-pink-190933

Wanneer je niet meedeed, rende je door de kantine met gevouwen papieren vliegtuigjes. Vroemend en schietend door de keuken en eetruimte. Mijn opa kon de beste vliegtuigjes vouwen van het papier van de liturgie. Die gooiden we de hele kantine door. Een paar gedroogde planten in potten moesten het ontgelden. Mijn opa lachte: “Geeft niet, die waren toch al dood”, zei hij.

Dat waren leuke tijden en we hadden ons zo vermaakt. Voor ons betekende elke zondag gezelligheid en lekker ongein uithalen samen met onze opa. Ik moet er steeds weer aan denken als ik ergens gedroogde planten tegenkom.

Liefs Suzanna

7448F747-AF66-460C-947E-20080BC63B8F

Ter nagedachtenis van opa, we missen je.

(PS: De namen in dit verhaaltje zijn fictief i.v.m. de privacy. Willems record op twee poten leunen was een uur en dertig minuten, als ik het me goed herinner maar ik kan me vergissen, het kan een kwartiertje langer zijn geweest. Hij was de stoel stuntman! Bedankt voor de leuke herinneringen iedereen, knuffels Suzanna).

Advertenties